Укажкы з творчости: Юрко Харитун

Мати крыла орла

 

Староба

торба на плечах

Староба

пута на ногах

А я так хочу

до нашой долины на Шутак

I на колїнах выйти там мушу

де балван найду

на сердце і на душу

Наша долина

як образ маляря

Мене тїшыла цїле жытя

а теперь треба крыла орла

 

Яка то насолода

 

Коли лїсы горять

стромы зажыва умерають

Але як пташкам

і як звіряткам там

высловити аж страх

Природа про нас

великый дар

Храньме її

Одвдячіть ся нам

Яка то насолода

дыхати карпатьскый воздух

і пити з Бескiда воду

 

Выбране з книжкы Юрка Харитуна Наш край – Наш рай, 2020

Укажка з творчости: Елена Хомова-Грінёва

Надоєне молоко

 

Край, долина,

мамин хотарь,

подоєне молоко

налляте до жідля.

Смакує біла піна,

баюсы повтерам

наспак рукавом.

На стїл одложу

порожнє горня…

 

Позваня до танцю

 

На небі червена зоря

заходить.

Стихло місто,

потемрява.

Вітор гуда

мелодію о любови.

В руках гуслї

яворовы

вечером кличуть

молодых

до танцю.

 

Выбране з книжкы Елены Хомовой-Грінёвой Уяцькыма дражками, 2020

Недїльны віршы: Мілан Ґай

Дякую ті, Боже

 

Дякую ті, Боже,

днесь за далше рано,

же мі з постели

встати было дано.

 

Дякую ті, Боже,

повный Благодати,

помож мі навікы

при Тобі зістати.

 

Дякую ті, Боже,

же-м ся в здравї дожыв

днесь далшого рана,

і Тебе прославив,

як своёго Пана.

 

Ісусе мій добрый

 

Ісусе мій добрый,

повный Благодати,

што бы-м за твою доброту

я тобі мав дати?

 

Істо лем молитвов

я потїшу тебе,

зато із радостёв

пошлю єй до тебе.

 

Приймий молитвочку

од Раба своёго,

котру ті посылам

із сердця щірого.

 

Выбране з книжкы Мілана Ґая З нами Бог, 2019

Укажка з новой книжкы Мілана Ґая – Правдива выповідь

Правдива любов

Так є то оддавна,
одколи світ стоїть,
кажда добра мамка
за дїтя ся боїть.

Я свого сыночка
тяжко выховала,
жебы-м у жывотї
радость з нёго мала.

Нянько нас барз скоро
завчасу опустив,
іщі ся мій Янко
ани не народив.

Велё єм хотїла
у жывотї мати,
пішла єм родити,
не матуровати.

Жыли мы дость скромно,
што буду казати,
од єдной до другой
бідненькой выплаты.

Янко зматуровав
як вызнаменаный,
на высоку школу
быв одпоручаный.

Сидїли сьме в авлї,
як го промовали,
барз велику гордость
із бабов мы мали.

Ґратулуєме ті,
мій мілый сыночку,
уж лем домів приведь
даку невісточку.

Бабка цїла щастна
го міцно обняла,
до кешенї сака
пятьдесячку дала.

Не бійте ся, бабко,
і ку тому дойде,
може за куртый час
дака за мнов прийде.

Чудно мі кус было,
же так бісїдує,
може уж даяку
мі ай затаює.

Раз єм пришла домів,
ани-м не вірила,
у дверях єм шувне
дївчатко збачіла.

Была молоденька
із краснов тварічков,
а у правій руцї
із білов палічков.

Не могла-м у собі
сховати скламаня,
вшеліякы думкы
приходили на ня.

Гірко тяжко єм то
даяк вытерпіла,
жебы Янко мі высвітлив,
такой я хотїла.

Атрофія нервів,
так мі высвітлёвав,
коли своє дївча
тогды обгаёвав.

Централный выпадок
далше высвітлює,
видить періферно
ніч не заострює.

Барз одборно гвариш,
не розумлю тому,
то хочеш мі слїпу
привести до дому?

Вірю, же по часї
похопиш то сама,
бо ты єсь найлїпша
в цїлім світї мама.

Нїґда ся не змірю,
же єй хочеш взяти,
знаш, што лем траплїня
із нёв будеш мати?

Чом праві ты мусиш
таку собі взяти?
Велё того будеш
собі одрїкати.

Звышыв на ня голос,
бо го то трапило,
кедь єм ю як мамка
не прияла міло.

Зохаблю му часу,
няй пороздумує,
і може по часї
мі раз подякує.

Не робила єм ніч,
чекати-м зачала,
же прийде повісти:
мамо, правду-сь мала.

Кадыль я ходила,
всягды єм плакала,
чом тота Сілвія
до оч ёму впала?

Тїлько красных дївчат
ходить ту по світї,
чом праві мій Янко
таку мав стрїтити?

Занедовго пришло
сполочне вінчаня,
пережыла я там
велике скламаня.

Ани лем на обід
не хотїла-м іти,
тадь то не є правда…
не хочу вірити.

***

По одступі років,
уж я похопила,
еґоістка-м была
ку нёму – неміла.

Мала-м важну рану
перед пар роками,
также праву руку
одрїзали аж мі.

Думам собі, настав
про ня конець світа,
як без рукы пережыти
іщі далшы лїта?

Пришла ня Сілвія
з Янком навщівити.
Буду ваша права рука,
а вы ня водити.

Обняла єм дївча,
ку нїй ся стулила,
перепросила у слызах,
жебы одпустила.

Інформація о выданю книжкы Правдива выповідь Мілана Ґая.

(Выдаватель: Академія русиньской културы в Словацькій републіцї, выдрукованя: Tlačiareň svidnícka, s. r. o., выданя: перше, тіраж: 300 фалатків, с. 5-7, ISBN: 978-80-89798-26-1).

Укажка з творчости: Людміла Шандалова

О найменшых

 

Зохабте дїточкы,

прошу вас шумнї,

в розпуку квіточкы

няй прийдуть ку мі

 

Зохабте премілых,

то дзбанкы без грїха,

небесам ангелы,

про землю потїха

 

Не браньте, кедь нукам,

же сі їх притулю

Несуть мі на руках

із любви кошулю

 

Дары

 

Мілый Боже, де ня зводить

моя думка блудна?

За капельков жывой воды,

там, де горьска студня.

 

Боже з небес, душа жаждить,

ці їй хыбить много?

Окрышынка на день каждый

з хлїба пшенічного.

 

Одпусть болїсть, святый Боже,

за чін покояный.

Няй покора взяти може

з дарів предкладаных.

 

Выбране з книжкы Людмілы Шандаловой Напю ся водічкы, 2020

Укажка з творчости: Осиф Кудзей

Выміна

 

В ЗОО, на властну жадость Тхоря,

привели ку нёму директора,

котрого звірь просив розжалено:

„Пане, ганьблю ся за своє мено,

не могли бы сьте го з моёй клїткы зняти

а по латиньскы го написати?

Зробте так, бо з ганьбы одурію —

напиште там просто PUTORIUS.‟

 

Просьба Тхоря о выміну мена

была директором выповнена,

но як навщівници загороды

ішли коло ёго огороды

і чітали там напис латиньскый,

та ся чудовали сакраментьскы:

„PUTORIUS – то што то є за чудный звірь,

мено чудне, но смердить точно так, як Тхірь!‟

 

Многы люде, як є досвідчено,

зачнуть „новый жывот‟ з іншым меном,

лемже не поможе зміна тота,

кедь ся не змінить способ жывота.

 

Нагода

 

Ловити двоми рыбарї

рыбы на Ліптовскій Марї.

Як першый свій прут вытягнув,

та выловив морьску панну.

 

Кедь собі єй пообзерав,

выпустив єй до озера.

„Прошто?‟ — другый на то повів.

„А як?‟ — звучала одповідь.

 

Нагода мать невыгоду,

же ку нїй не є наводу.

 

Выбране з книжкы Осифа Кудзея: Байкарёвы думы, 2009

Недїльны віршы: Юрко Харитун

Памятам

 

Прийде зима

треба нам санкы

на снїгу будуть радованкы

Прилетить ярь

раём буде хотарь

А лїто

попадать доджік

наростуть грибы

буде обід

Осїнь принесе вітор

стрясе орїшкы із лїсок

Із листків буде

постілька мягка

до якой ляжу і я

 

Грибы

 

Перейти лїсом

де грибы прямо під носом ростуть

Буковы

тополёвы

березовы

лїсковы

Ховають ся, же я їх не можу найти?

Позберам голубінкы

На пецу посолены, упечены

такы як із сметанков пирогы

 

Выбране з книжкы Юрка Харитуна Наш край – наш рай, 2020

Укажка з творчости: Елена Хомова-Грінёва

Новый жывот

 

Высхла мязґа в дереві,

онедовго сконать, згниє.

Лем міцный корїнь

в землї зістав,

він дале тримле ся і жыє.

Выпустить новы выгонкы,

днями росне, грїє,

променї гладять ёго,

сонечко з неба

плекать і грїє.

Покропленый вілгітным

доджіком при місячку

по часї зміцнїє…

 

Мої внучкы

 

Намажу смык,

няй гуслї грають

Бетговенову мелодію

затихла сала,

звучіть арія.

Слызы радости

по лицю цяпкають,

то мої маленькы

внучкы грають.

 

Выбране з книжкы Елены Хомовой-Грінёвой Уяцькыма дражками, 2020

Недїльны віршы: Мілан Ґай

Зыйдий з неба

 

Зыйдий з неба,

Божа мати,

мене грїшного

підняти.

І подай

спомічну руку,

возьмий

на Божу науку.

 

Няй не упадам

до грїху,

принесь

про мене потїху.

За руку

возьмий грїшного,

приведь

до Царьства вічного.

 

Бо Господь

є справедливый,

неконечно

терпезливый.

Любить він із нас

каждого,

не падайте зато духом,

приходьте до нёго.

 

Ой, Боже мій добрый

 

Ой, Боже мій добрый,

повный Благодати,

за Твою доброту

што дам, Боже, я Ті?

 

Ой, Боже мій добрый,

тебе выхвалюю,

у Твоїй близкости

барз добрї ся чую.

 

Ой, Боже мій добрый,

Тебе велічаю,

у своїх молитвах

навік прославляю.

 

Ой, Боже мій добрый,

не мам страх із того,

кедь прийде послїднїй

день жывота мого.

 

Выбране з книжкы Мілана Ґая: З нами Бог, 2019

Укажкы з творчости: Людміла Шандалова

Воскресна недїля

 

Днесь обрус білый і чістый

пристерла мама на столї

А за тым столом ся змістить

много людей доброй волї

 

Світло у скромнім стоянї

до вшыткых кутків ся розлляло

Днесь каждый є позваный

бы благодати ся му дістало

 

Мама з кобрика зарядом

выбрала дары священы –

пасху, грудку сыра

і яєчка крашены

 

А як ся тихо помолила

на стіл радость положыла

Велику, святу

Бо днесь

Хрістос воскрес!

 

Чістота

 

Наппадав білый снїг

а край ся выновив.

Волю днесь, наіснї,

Господь Бог выповнив.

 

Тихота спокійна

до душы прибыла.

Той ночі мамочка

люба ся приснила.

 

На-все є прічінов –

же мі день веселый.

Чісто є, невинно,

покій ся розстелив

 

Выбране з книжкы Людмілы Шандаловой Напю ся водічкы, 2020

1 2 3 13